berrince

TEMİZKALP

2011-10-04T16:05:00.000+03:00

Sabah 06.00- 07.oo arası balkondan çamaşırları toplarken havuzun kenarında, şezlongların üzerinde kedi yavrularını görüyorum. Nereden çıktı bunlar da diyorum kendi kendime. Gitseler diye düşünürken beni duymuşlar gibi çiçek dallarının arasından Güzin’lerin bahçesine geçiyorlar. İleri saatlerde görünmüyorlar, unutuyorum onları.

Bir gün mangal yandığında akşam saatlerinde giriş kapısına dizilmişler görüyorum. Çok komik geliyor duruşları; yemek saatinde büfenin açılışını bekleyen insanlar gibiler. İbrahim onları oradan uzaklaştırmanın yollarını düşünüyor, konuklar rahatsız olur, düşüncesiyle. Canları acımasın diyorum, bırak kendi hallerine, giderler. Cenan da karşı çıkıyor, canım arkadaşım, kedi dostu! Gerçek hayvanseverdir o... Bahçenin dışına yemeleri için bir şeyler veriyorlar yavrulara, uzaktan izliyorum.

O gece mi başka bir gece mi hatırlayamıyorum. Resepsiyonda yazıp çizerken başımı bir kaldırıyorum, merdivenin ortasında beyaz bir tüy yığını başını gövdesine, patilerinin arasına gömmüş uyuyor. Ben işimi bitirip odama çıkana kadar nasıl olsa gider, diyorum. Yanından geçerken ayaklarıma değerse aklım çıkacak. Bir kedinin, köpeğin bana dokunması korkusu var içimde.

Anlamsız bir korku, bazı kumaşlara dokunamama, bazı tüylü meyveleri kabuğuyla yiyememek gibi garip bir durum benimki. Aslında bunu yenmek istiyorum, niye bir kediye, bir köpeğe dokunamıyorum, bunu yensem diyorum birkaç aydan beri. Hatta bir köpeğimiz olsa derim çocuklara eldiven takıp ellerim, dalga geçiyorlar. Bir gün Adrasan’da bir köpekle geldiğimi görürseniz şaşmayın dediğimde. Aslı:” Evet diyor, köpek arkada sen önde koşarken...” gülüşüyoruz.

Artık toparlanıyorum yukarı çıkmak için merdivene bakıyorum, gitmiş; içim rahat resepsiyondan çıkıp merdivene yöneliyorum. Merdivenin dönemeç yerinde beyaz tüy yığını, biraz duralıyorum, onda bir kıpırtı yok; gülümseyerek yanından geçiyorum.

Sabah görmüyorum onu, çalışmaya dalıyorum, bir ara gözlerim merdivene takılıyor beyaz tüy yığını yine orada başı gövdesine gömük uyuyor. Yüzünü görmedim daha, diğer kedi yavrularının arasında da ! O gündü, sanırım Meral Hanım Ege’yle beraber otele gelmişlerdi, ayaküstü sohbet ettik, ben çalışıyorum; onlar arka bahçede oturuyorlar, sesleri duyuyorum, çocuk sesleri baskın. Bir ara Ege’nin hızla merdivenlere yöneldiğini görüyorum, aklıma gelen gerçek oluyor. Ege beyaz tüy yığınını kuyruğundan tutup aşağı bırakıyor, içim cız ediyor. Meral Hanım, Ege’ye kızıyor; kediye bir şey oldu mu diye soruyorum fakat yanına gidemiyorum. Kedi aşağı düşerken kuyruğunun siyah olduğunu fark ediyorum, gövdesinde de var siyah iri benekler; yüzündeki siyah benekleri akşam fark ediyorum.

Akşam yemek yerken Ceren, bu kediydi Ege’nin aşağı attığı kedi, diyor. Yakından şefkatle bakıyorum: Öyle ürkek, sakin bir hali var ki bir o kadar da asil duruyor. İbrahim, aç bu, diyor ve tabağından bir köfte veriyor. Kedi tam yiyecekken koyu gri bir yavru ok gibi fırlıyor karanlığın içinden köfteyi kapıyor. Beyaz kedi siniyor masanın arkasına korkuyla. O an bir sevgi, koruma duygusu baskın çıkıyor içimde. Yeniden yemek veriyoruz ona; o, tedirgin etrafı dinliyor, sağına soluna bakıyor. Korkma diyorum ye, biz buradayız.

Artık beyaz kediyi arıyor gözlerim sabah aşağı inince, o da beni buluyor. Önce onun karnını doyurmak istiyorum. Arka bahçede karnını doyuruyorum, o hep tedirgin yemek yemeden önce kulaklarını dikiyor etrafı dinliyor, sağa sola bakınıyor. Korkma diyorum, ben yanındayım. Her lokmada aynı tedirginlik. Ben hep aynı şeyleri tekrarlıyorum: Yanındayım, korkma, güvendesin, ben buradayım. Kedi Palmira’nın uğuru derken, benim kedim oluyor birdenbire. Hoşuma gidiyor bu, bir adı olmalı diyorum, düşünüyorum: Temizkalp ,evet Temizkalp ona yakışan ad bence.

Aslı, Arif ve Aras geliyor otele, Canımın İçi Arasım, mutluluk, sevinç getiriyor gülüşüyle, çığlıklarıyla, koşuşturmasıyla J Aslı soruyor ,adı ne, diye; Temizkalp diyorum. Aslı gülümseyerek, Kızılderili ismi gibi, diyor. Zaten Temizkalp de Kızılderililerin toprağı dinlemesi gibi etrafı dinliyor yemek yerken diye içimden geçiriyorum.

Temizkalp hep yanımda diyebilirim gün boyu. Resepsiyona sızıyor, hayır desem de; yaramazlık yapmadan kıvrılıp uyuyor. Bazen çok yaramaz, aslında oyun istiyor güzel bakışlım! Bir masanın, sandalyenin arkasında siper alıp ok gibi fırlıyor üzerime, korkuyorum patisinden. En çok sarf ettiğim sözlerden biri : Hayır pati yok Temizkalp, hayır orası yasak bölge. Temizkalp yasakları deliyor; geceleri benim koltuğumda resepsiyonda uyuyormuş. Ceren bir sabah, anne eteğin tüy içinde diyor, aldırmıyorum. Ceren beni uyarıyor, anne sadece karnını doyurmakla olmaz sevmen de gerekir. Onu sevdiğimi biliyor, elleyemem diyorum ve elleyebiliyorum. Sadece o güzel tüylerini okşayabiliyorum kucağıma alamıyorum.

Bir gün biz acıktık diye mutfağa girdim, İbrahim de arkamdaymış. Zeki Bey bize ne verebileceğini söylemeye hazırlanırken ben atıldım: Temizkalp için...İbrahim, kedi desene şuna, dedi. Ne var ki dedim canım sıkılarak, Zeki Bey biliyor adını. Zeki Bey, noktayı koydu birçok kere olduğu gibi: Bu kadar kötü kalbe bir temiz kalp lazım, gülüştük.

Ceren, İbrahim, Arif,... bu kadar seviyorsan İstanbul’a götür diyorlar. Hayır götüremem, ev ortamında ona bakamam. Sevginin de bir sorumluluğu var, onu toprağından koparmanın, kendi hayatıma katmanın sorumluluğunu kaldıramam. Güzin’in demesine göre Temizkalp annesi, kardeşleri tarafından dışlanmış bir yavru. Diğer yavruların üvey kardeşiymiş. Ne tuhaf insanlar gibi hayvanlar aleminde de bu durumlar yaşanıyor demek ki.

Ben ve Temizkalp sevgimizle geliştik. O benim sevgimle zamanla kendini güvende hissetti. Diğer kedilerle kaynaştı, onlara kafa tutar hale de geldi. Kalabalıktan kaçarken kaçmaz oldu. Ben onun sayesinde bir korkumu bir nebze de olsa yendim, bir kedi için gözyaşı döktüm, onu kendimden önce düşündüm, beni kimse zorlamadı, bu sevgiydi. Bence hayatın bir mucizesiydi .

ŞİİR DÜNYAM

2011-05-29T01:20:00.000+03:00

Doğruları yalanlarla anlattığım,
Göğüs kafesimin içinde bir yerde,
Bir şiir dünyam var benim,

Dünyadan çıkar orda yaşarım,
Onda ısınır, onda doyarım, onda tadarım sevgiyi,
Acıları, kederi onda unutur,
Unuturum kendimi, çektiklerimi,

Bir şiir dünyam var benim,
Göğüs kafesimin içinde bir yerde,
Penceresi insanlara açılır doğrudan,
Duvarları toz pembe,
Loş değil ışıkları aydınlık alabildiğine.

Kendimi alıp kaçırdığım,
İçine hapsettiğim gardiyansız bir zindan,
Hiç çıkmasam diye dua ettiğim;
Bir şiir dünyam var benim,
Göğüs kafesimin içinde bir yerde.

ÖZDEMİR ASAF

SAHİ, SİZİN "TİK"İNİZ NEYDİ?

2011-05-16T12:34:00.000+03:00

Pratik misiniz? Romantik misiniz? Sempatik misiniz? Antipatik misiniz? Nörotik misiniz? Erotik misiniz? Otomatik misiniz? Politik misiniz? Kozmetik misiniz? Egzotik misiniz?
...

Aslında ne TİK'lerimiz var ya, kiminin farkına varırız, kimininse farkına bile varmayız.
Birkaç TİK'imiz bir arada da olabilir.

İsterseniz, siz de biraz "TİK OYUNU" oynayabilirsiniz:

ESTETİK'lerin her şeyde güzellik arama merakını,

OTANTİK'lerin yerel çizgilerini,

TAKTİK'lerin oyundan oyuna geçmelerini,

AROMATİK'lerin her şeyin gizli kokusunu nasıl aldığını,

AKUSTİK'lerin seslere açık dünyasını,

PLASTİK'lerin yapmacık dokusunu,

OPTİK'lerin hayatı bambaşka gözlerle görmesini,

LASTİK'lerin eğilip bükülme yeteneğini, siz de bulup gözlemleyebilirsiniz.

İnsanın TİK'ini görmek biraz da onun kişiliğini görmek değil midir?

"Görmek" de "hoşgörmek" de insana özgü değil mi?

KIRMIZI IŞIKTA YÜRÜMEK // ERDAL ATABEK

ERGUVAN AĞACIMIZ ÇİÇEKLENDİ

2011-05-16T11:28:00.000+03:00

İstanbul'dan gitmeden çiçeklerin kendini göstermişti zaten. Dönüşümde, merhaba diyen bakışlar gibi çiçeklerin dallarını sarmış; içim neşe, sevinç doldu birden!

Sabah; durgun, dalgın heybetinle karşımdasın. Bakışıyoruz buruk bir sevinçle bir aradayız diye...

Bu bir veda...

BAHÇEMİZDEKİ ERGUVAN AĞACI

2011-04-27T15:06:00.000+03:00

Ormanın sesini hala koruyan sokaklardan yürüdüm bu sabah .Yeşeren , çiçeklenen dallar baharı işaret etse de, bahçelerde, parklarda bahara merhaba diyen hazırlıklar yapılsa da, bahar kendini tam olarak göstermedi İstanbul’da. Güneşli, ılık günlerin iç açıcı neşesi sayılı...

Yine göz gözeyiz, fakat bir demirperde ayırıyor bizi. Müteahhidin kepçesi yerle bir edince kardeş evimizi bahçenin ortasında tek başına, mahzun bakar oldun etrafa. Mahzunluğunda neler gizli? Küçük erguvanla leylağın kepçeye kurban oluşu mu, dallarına konan bakışların eksilişi mi? Kuruyup kaldı mı dalların bilmiyoruz...Yaşlı olduğun için zaten dalların geç çiçeklenir...

Bu, seninle on yedinci baharımız, sonbaharımız değil ama son baharımız birlikte olduğumuz. Kaç bahar çiçeklenmiş dallarını doyasıya seyredemeden geçti! Telaşla, kaçamak, yorgun bakışlarla...Halbuki hep karşı karşıyayız gündüz-gece, başımı pencereden yana çevirdiğimde bakışlarımız hep karşılaşır. Mutlu-mutsuz, umutlu-umutsuz bakışlarımız, gözyaşlarımız, kahkahalarımız takılmıştır dallarına.

Kışın, dallarına yağan karla, bahçedeki çamlar ve diğer ağaçlarla şiirsel bir görüntüye bürünürdün. Ev ve okul işlerini yetiştirmeye çalıştığım geç saatlerde , mutfakta çayımı tazelerken misafirlerini uğurlayan komşuların sesini duyardım: “Bir de baharda görün çiçeklendiği zaman güzelliğini.”

O komşular, sesler yok artık bahçede, kuşlar var dallarında her mevsim. Her daim bakışlarımız üzerinde. Bekleriz bahar gelince çiçeklenmeni bu bahar olduğu gibi, fakat bu bahar bir hüzün, ıssızlık var.

Bir gün fark ederdik çiçeklerinin coştuğunu, hayran ,sevgi dolu seyrederdik, seyrederdim. Çabuk dökülür çiçeklerin, yeşil yapraklara bırakır yerlerini.Korkardım rüzgarın sert esmesinden, yağmurun yağmasından, ayağının dibine halı gibi serilecek çiçeklerin diye.

Bu satırları yazarken tülün arkasından bakıyorum sana, sanki üst dalların erguvan rengine döner gibi...Yine çiçeklense dalların, seyretsek mahzun, ıssız güzelliğini, gönlümüze neşe versen...

Bugünkü gibi duygulu hatırlamayacağım her zaman seni. Donuk bir sesle anacağım, duygusuz bir kalple bakacağım fotoğrafına çok kere. Baharda başka erguvan ağaçlarına baktığımda belki hatırlayacağım senin güzelliğini içim burkularak. O bahçeye döner miyiz yeni ev yapıldığında, yeni ev ne zaman yapılır belli değil. Dönsek de seni orada bizi bekler bulur muyuz, bilmem...

YABANCILAŞ VE NEFRET ET

2011-02-26T23:50:00.000+02:00

Bugün toplumumuzda en etkin komut budur: " Yabancılaş ve nefret et. "

Bir futbol maçı mı oynanıyor? Yapılan maç değil, savaştır. Taraflar rakip takımlar değil, düşmanlardır...

İşini görmek için bir resmi daireye giden vatandaş da karşısındaki memurla bir karşıtlık yaşamaktadır. Memura göre vatandaş. "kendisine iş çıkaran gereksiz biri"dir, vatandaşa göre ise memur, "asık suratlı, güçlük çıkarmaya çalışan biri". ...

İslam kesiminin kimileri için laiklik "dinsiz imansız olmak"tır. Laik kesimin kimileri içinse dindar olmak "gericilik"tir. ...

"Yabancılaş ve nefret et" komutu yürürlüğe girmiştir.

Arkadan da "Savaş ve yok et" komutu gelecektir.

Yabancılaşma, bir toplumun içine düşeceği en büyük tehlikedir. ...

Elbette "yabancılaşma"nın da nedenleri vardır. Yabancılaşmanın temel nedeni sömürü düzenidir. İnsanlar, sömürülmek için emeklerine, toplumlarına ve kendilerine yabancılaştırlmaktadır.

Onun için de anlamsız "barıştan, dostluktan, sevgiden" söz etmenin yararı olmuyor.

Barış da, dostluk da, sevgi de "insana değer veren" sistemlerin ürünüdür.

Ancak "insana değer veren" yaşama biçimi yabancılaşmayı kaldırır.

Paranın egemenliğinin bedeli ise "savaşlar, düşmanlıklar ve nefret"tir.

Tutacağınız yol da hak edeceğiniz sonuca götürür.

BİZİM DUYGUSAL ZEKAMIZ // Dr. ERDAL ATABEK

SEVMEK VE YALNIZLIK ÜZERİNE

2011-02-24T01:34:00.000+02:00

*Her insanın içinde fark edilmek ihtiyacı vardır. Sevgi, insanı fark etmektir. Sevgi iyi ve güzel olan her şeyin kaynağıdır. Bu acımasız dünyanın, yitirilen güzel değerlerin aksine, inadına seviyorum. Sevgi, insana güven veren bir sığınak.

Kitaplar, insanları sevmemiz gerektiğini öğrettiler/öğretirler. İnsanları kitapların öğrettiği gibi sevmiyorum,
şimdi. Kimi sevip sevmeyecğimi yaşamın içinde kendi kendime öğrendim, öğreniyorum...

*Ya çok yalnız, ya da gereksiz kalabalığız. Ben yalnızlığı seviyorum , çok kere seçiyorum. Kendimle baş başa kalmak beni geliştiriyor. Gözlerimi içime, özüme çevirebiliyorum. Acı olan da kalabalığın içindeki yalnızlığımız. Bir de bunu söyleyemeyip susmak ve de yalancı bir gülücük kondurmak dudağına...

Özdemir Asaf'ın dediği gibi : "Yalnızlık paylaşılmaz, paylaşılırsa yalnızlık olmaz."

MUTLULUK ONLARI BULUR

2011-02-20T09:04:00.000+02:00

Geçen gün etrafı toparlarken açık pencereden sala verildiğini duydum. Bu dünyada ölümden öte yol yok, dedim içimden. Uykuya dalar gibi ölmek, son saltanatın musalla taşı; soğuk da olsa güneşli bir günde veda etmek yalan dünyaya, sevenlere, sevmeyenlere...Yahya Kemal'in dediği gibi: "Ölüm asude bahar ülkesidir bir rinde".

Sadece bayram gibi belli günlerde değil, bu dünyanın yükü ağır geldiği zaman da aile mezarlığımızı ziyarete giderim. Ağaçların rüzgarla gıcırdaması, yaprakların hışırtısı, bazen kuşların biraz ürperti veren sesi; o sessiz dünyanın yegane sesleridir. Artık mezarlıkların yolu da kestirme yol olarak kullanılıyor, ziyaret için değil...

Mezarlık bana huzur veriyor, yalan dünyanın hırs ve tutkularından uzaklaştırıyor. Koca evrende bir zerre olan bizler; kendimizi, dertlerimizi, sıradan sorunlarımızı, hırslarımızı, başarısızlıklarımızı, mutsuzluklarımızı, vb...devleştiriyor, dünyanın eksenine koyuyoruz. Geçmişin acısı, geleceğin endişesiyle anı yaşayamadan,anın değerini bilemeden yıllar geçiyor. Mutluluğumuza engel koyan biziz aslında.
Mutluluk sadece özel anlarda değil, yaşamın normal akışı içinde, her yerde, içimizde; görebilen için...

Sınırlar, önyargılar, hesaplaşmalar, çekişmeler,vb; ödenen bedeller. Her şeyin bir bedeli var. Ödeme şekli farklı olan: Ya önceden, ya anında, ya da sonradan; peşin, taksitle veya faiziyle. Ve adalet ararız. "Bu adil değil !" cümlesi birçoğumuzun sloganı olur. Aslında önemli olan, adil olmayan durum karşısında bizim ne yaptığımızdır.

Mutlu ve doyumlu bir insan olmak, her güçlüğü yenmek için kendimize güvenmeliyiz. Bizim dışımızdaki olayları, insanları, yaşamımızı renklendiren ama şart olmayan eklentiler olarak görmeliyiz. Ya karşılaştığımız güçlükleri yenmek için yollar buluruz, ya da oturup başımıza gelen duruma ağlarız.

Mutlu olma konusunda hatalı alanlarını yok eden insanlar; kendilerini, yaşamı severler. Geçmişte ve gelecekte değil bugünde yaşarlar. Aptalca sorularla başkalarında "kendini suçlama duygusu" uyandırmazlar. Başkalarının onay ve takdirini almadan hareket edebilirler. Öğrenme konusunda meraklıdırlar. Öz-disiplinleri vardır, neşelidirler.Başka insanların davranışlarını çok iyi anlarlar, değerleri dar değildir...

Elbette sorunları vardır, tökezlerler. Düştükleri zaman sızlanacaklarına, ayağa kalkar, üstlerini temizler, yaşamaya devam ederler. Mutluluğu kovalamazlar; mutluluk onları bulur.

BİR GÜNÜN SONUNDA ARZU // ŞİİR

2011-02-19T02:41:00.000+02:00

Yorgun gözümün halkalarında / Güller gibi fecr oldu nümayan, / Güller gibi...sonsuz iri güller, /
Güller ki kamıştan daha nalan, / Gün doğdu yazık arkalarında !

Altın kulelerden yine kuşlar, / Tekrarını ömrün eder ilan, / Kuşlar mıdır ki her akşam, / Alemlerimizden sefer eyler ? /

Akşam, yine akşam, yine akşam, / Bir sırma kemerdir suya baksam; /

Akşam, yine akşam, yine akşam, / Göllerde bu dem kamış olsam !

Ahmet Haşim

YALNIZIN DURUMLARI // ŞİİR

2011-02-17T17:03:00.000+02:00

ı
Her şeyi süpürebilirsin; /Sonbaharı süpüremezsin. /

Sen her şeyi süpürebilirsin; / Sonbaharı süpüremezsin. /

Yalnızsa, / Sürekli bir sonbaharı / Süpürür hep.. / Düşünemezsin

2
Yanar / Sobasında / Yalnızın / Üşüyen / Bakışları. /

Lambasında / Karanlığa dönük / Bir ışık / Titrer / Sönük-sönük./

Penceresi / Dışına kapanmıştır, / Kapısı / İçine örtük./

3
Yalnız / Bin yıl yaşar / Kendini / Bir anda. /

4
Yalnızın / Nesi var, nesi yoksa / Tümü birdenbiredir. /

5
Yalnız / Bir ordudur / Kendi çölünde../

Sonsuz savaşlarında / Hep yener / Kendi ordusunu. /

6
Yalnızın / Sakladığı bir şey vardır; / Boyuna yerini değiştirir, / Boyuna onu arar. / Biri bulsa diye /

7
Yalnız / Hem bilgesi, / Hem delisidir / Kendi dünyasının. /

Ayrıca; / Hem efendisi, / Hem kölesidir / Kendisinin./

Tadını çıkarmaz / Görecesiz dünyasında / Hiçbirisinin./

8

Yalnız / sürekli dinleyendir / Söylenmemiş bir sözü./

9
Sözünde durması / Yalnızın yalancılığıdır / kendisine../

Hep yüzüne vurur utancı../ O yüzden / Gözlerini kaçırır / gözlerinden./

10
Yalnızın odasında / İkinci bir yalnızlıktır / Ayna./

11
Yalnız / Hep uyanır / İkinci uykusuna./

12
Yalnız / Kendi ben'inin / Sen'idir.

13
Bir sözde saklanmış bir yalanı / Bir gözde okuduğundan / Bakmaz kendi gözlerine bile./

14
Her susadığında / O / Kendi çölündedir./

15
Kendi öyküsünü / Ne anlatabilen, / Ne de dinleyebilen./

Kendi türküsünü / Ne yazabilen, / Ne söyleyebilen./

16
Bir zamanlar güldüğünü / Anımsar da../

Yoğurur hüznün çamurunu / Avuçlarında./

17
Yalnız / Aranan tek görgü tanığıdır / Yargılanmasında / Kendi davasının../

Her duruşması ertelenir / kavgasının./

18
Yalnız / Hem kaptanı / hem de tek yolcusudur / Batmakta olan gemisinin../

Onun için / Ne sonuncu ayrılabilir / Gemisinden, / Ne de ilkin./

19
Yalnızın adı okunduğunda / Okulda ya da yaşamda../ Kimse / "Burada"/ diyemez / Ama yok da../

20
Uykunun duvarında başladı../ Önceleri bir toz gölgesi sanki; / Sonra bir yumak yün gibi./

Ama şimdi iyice görüyor / Örümceğin ağını / Gün gibi./

21
Yalnız / Duymuş olduğunun sağırı,/ Görmüş olduğunun körüdür../

Ölür ölür öldürür, / Öldürür öldürür ölür./

Duyduklarını unutur, / Duyacaklarını düşünür.

22
Yalnızın adına / Hiç kimse konuşamaz.. O / Kendi kendisinin / Sanığıdır./

23
Yalnız / Önceden sezer / Sonra olacakları../

Paylaşacak biri vardır; / Anlatır anlatır ona / Olanları, olmayacakları./

24
Her leke / Kendisiyle çıkar.

YALNIZLIK PAYLAŞILMAZ Özdemir Asaf

HAYATTA NE İSTERSEK ONU GÖRÜRÜZ

2011-02-16T23:58:00.001+02:00

Bir gazeteci iki inşaat işçisinden birine sormuş: "Ne yapıyorsun?" Adam çok az ücretle köle gibi çalıştığından, bütün gününü tuğla parçalarını üst üste yerleştirmekle heba ettiğinden yakınmış.

Gazeteci aynı soruyu ikinci işçiye yöneltmiş. Adamın cevabı çok farklıymış: "Ben dünyanın en talihli insanıyım." demiş adam." Birbirinden güzel ve önemli mimarlık şaheserlerinin yaratılmasında rol oynuyorum. Bu tuğla parçalarının, eşsiz sanat eserlerine dönüşmesine yardım ediyorum." Her iki işçi de haklıdır.

Gerçek şudur ki, biz hayatta ne istersek onu görürüz. Eğer çirkinlik ararsanız bol bol bulabilirsiniz. Amacınız çevrenizdeki insanlarda, işinizde, bütün dünyada kusur bulmaksa, hiç zorluk çekmeden bulabilirsiniz. Ama bunun tersi de geçerlidir.Şükredeceğimiz, hayranlıkla bakacağımız o kadar çok şey var ki...Hayatın kendisi çok değerlidir ve olağanüstüdür. "Hayat fazla ciddiye alınamayacak kadar önemlidir.".....

Lütfen en önemli stratejiyi unutmayın : "Ufak şeyleri dert etmeyin !"

Kendinize çok değer verin.

Ufak Şeyleri Dert Etmeyin / Dr.Richerd Carlson

RİSK ALMAK

2011-02-15T16:48:00.000+02:00

"...Umut etmek, acı çekme riskini göze almaktır. Denemek, başarısızlığa uğrama riskini göze almaktır. Duyguları göstermek, insanlığınızı açığa çıkarma riskini göze almaktır. Düşünceleri ve düşleri bir topluluğa sunmak, onları yitirme riskini göze almaktır. Olsun, herkesin sizi sevmesi olanaksızdır...Sevmek, karşılığında sevilmeme riskini göze almaktır. Karşılık almak için değil sevmek için sevilir, yoksa sevgi olmaz bu...

Yaşamdaki en büyük risk, hiçbir riske girmemektir. Bu kişi; acıdan, kederden kendini koruyabilir fakat
kesinlikle öğrenemez, duyumsayamaz, değişemez, gelişemez, yaşayamaz, sevemez. Önyargılarının ve alışkanlıklarının zincirleriyle sımsıkı bağlanmış bir tutsaktır. Ceza olarak bireysel özgürlüğünü yitirmiştir. Riske giren insan özgürdür."

Yaşamak Sevmek Öğrenmek / Leo Buscaglia

SEVDALI SÖZCÜKLER / ŞİİR

2011-02-15T16:45:00.000+02:00

Beni tanımadın mı dedi / Bir sözcük bir sözcüğe / Çevir zamanın yapraklarını /
Belleğini iyi yokla / İyi bak gözlerimin içine / Anılar devşir yüzümden /

Bir yağmur sonrasıydı / Yan yana düşmüştük hani / Bir şiirin ilk dizesinde / Göz göze gelmiştik birden
Bir şey kımıldamıştı içimizde / Sonra sürülmüştük şiirden / İzinsiz öpüştük diye /

Anımsadım dedi öbürü / Elim eline değince / Bindim sevdanın mor atına / Gittim o eski günlere /
Küçüldükçe büyüdü hüzün / Adını bilmediğim bir şey / Çıt diye kırıldı içimde /

Ne acılar çektim bilsen/Nelere katlandım gurbette /Senetlere tutanaklara geçtim /Yıllarca ad oldum bir kötüye/
Bir an bile unutmadım seni / Göz göze gelmedim hiç Senden başka bir sözcükle /

Sesin sesime değince /İçimdeki süt denizleri /Köpürmeye başladı gene/ Öpüşe banınca dudaklarımızı /
Kendi kokusunu duydu yosun /Şiirin gizli aynasında /Kendi rengini gördü menekşe /

Haydi gel dedi / Dişi sözcük erkek sözcüğe/ Başka bir şiire girelim/ Görünmeden ozan abiye

ALİ YÜCE // Kaynak : Son Yüzyıl Büyük Türk Şiiri Antolojisi / Ataol Behramoğlu

AŞK

2011-02-14T00:35:00.000+02:00

Aşk, hayattır; hayat gibi çelişkilerle doludur. Aşkınız içsel derinliğiniz kadardır. Aşkın sefası kadar cefasını da olağan sayarsanız; derinliği ve devamlılığı mümkün olur.

Aşkın sorumluluğu ve bedeli vardır. Sorumluluk kişiye aittir. Kırılmış kalbinizi başka kalpleri kırarak onarmanız, aşkın acı ve ağır bedellerinden biridir. Aşkın en güzel bedeli eşruhunuzu bulup onunla birlikte ömür boyu mutlu olmaktır.

Aşk, Attila İlhan'ın dediği gibi : "Çocuklar gibi şen olmak; devler gibi acı çekmektir." Ümit Yaşar'ın dediği gibi : "Ben değil, öteki olmaktır." Mevlana' nın dediği gibi : "Ancak gerçek aşk insanda köklü değişiklikler yapar. Aşık olmadan önce ve sonra aynı kişiyseniz bu, gerçek aşk değildir."

Aşk ; dıştan içe, içsel bir yolculuktur.